اما از قدیم گفته اند:"انسان به امید زنده است." و من باز می خواهم نگاهم را بشویم و باور کنم که سال نو آغاز خوشی ها و بهترین های بی پایان خواهد بود برای من و برای تو.

سکوت بیاور و یک نگاه آبی شفاف

که از کرانه آن به عمق زندگاني بی یار بنگرم.

لال و خاموش و بی صدا

هیاهویی است درونم که هیچ روزنه ای به بیرون نمی یابد

این منم تنها و هراسان، ساکت و خموش

گم کرده ام آوایم را

وقتی گوشی نیست برای شنیدن

چه سود که سخن بگویی

وقتی چشمی نیست برای دیدن

بودن را چه حاصل

نور وقتی نباشد چه تفاوت میان روشنایی و تاریکی

مرا می برد میان جنگلهای مه گرفته و نسیم که می وزد میان موهای پریشانم

جان می گیرد یاد تو و تلالو چشمانت در نگاهم

خیره ، سرشار، شاد

سخن می گویند با من

چه سخت در بر گرفته آجرها را سیمان تیره،سخت، غمناک

از آن میان با من سخن می گوید خاک پرخاطره

شاید این تن خسته توست آرمیده میان دیوار، در سکوت، غمگین ، تنها

بی گمان این صدای توست پیچیده در سکوت شبانگاه و در همهمه صبحگاه

می شنوم صدایت را هر روز هر شب ، از میان این توده درهم تنیده خاک

روزی شاید بازگردم به آغوشت ، همینجا میان قلب سخت این دیوار

شاید در آغوش گیرم تن خسته و پر رمز و رازت را چون سیمانی سیاه، سخت، تیره

در سکوت

نسیم می پیچد در میان گیسوان پریشانم

خیره ام به راهی که تو ار آن آمدی و به ناگاه رفتی

من مانده ام پا در گل

اینجا، میان مرداب تنهایی

در میان میلیونها انسان تنها بودن اتفاق عجیبی ست

روزی شاید کسی بیاید ، کسی که تنها باشد او هم میان جمع

و یکی شود با من  و پایان یابد این تنهایی

هراس از تنهایی لانه کرده است در وجودم

در جانم خانه ساخته است ، خانه ای ابدی انگار

کاش ویران شود این خانه تنهایی

بخوان مرا

افسانه هزار و یک شبم ،اگر شهرزادی باشد تا باز بخواندم.

منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن"

عشق بازان چنین، مستحق هجرانند"

دیگر به خواب من نیا! از پس هر بیداری زخم تازه ای به قلبم می نشیند و جاری می شود نیستی قطره قطره در رگهای هستیم.

دیگر به خواب من نیا! دیگر از دیدنت در خیال خسته ام ، بیزارم از تمام عاشقی ها و هرآنچه مهر ورزیدن است در خیال.

نازنین این بار اگر به بیداری آمدنت نبود به خوابهایم دیگر قدم مگذار.

بهایش؟ به نیم نگاه مشتاقش.